مسابقه اي برگزار شد در شهري از جنوب ايران ( اهواز ) براي دوميدان يكي به نام دفاع مقدس و ديگري به نام ساعت و هر كدام نيازهايي داشت و مفاهيمي و قرار بود كه طراح به آنها پاسخ گويد . نتيجه مسابقه اما حيرت آور بود!!!

نمي دانم داوران مسابقه معمار بودند يا نه ؟؟؟ احساس مي كنم كه نه چرا كه اسير گرافيك كارهاي شركت كننده شده بودند فكر كنم نقاش و گرافيست و ... بودند.با نگاهي به كارهاي برنده ( نمي خواهم برندگان را زير سئوال ببرم )در ميابم كه در هيچ يك از كارها ، معماري و مفهوم آنچنان كه در دانشگاه خوانده و آموخته ام وجود ندارد ، آخر به من گفته اند استعاره در معماري بايد نامحسوس باشد تا هنر طراح را به رخ ديگران بكشد بايد هر كسي از ظن خود يار من و طرحم شود ولي آنگاهي كه نخلي را به صورت گرافيكال در طراحي قرار مي دهم راهي بس اشتباه را مي پيمايم و يا گاهي كه ستوني بلند در ميان حوضي قرار مي دهم كه ساعتي بر بالايش است كه مثل كار اوستا ممد بنا است بازهم معماري نكرده ام (به معناي واقعي كلمه) بلكه تنها ساخته ام چيزي را...

نمي دانم شايد من بيراهه مي روم شايد راه درست اينست كه ديگران مي روند و برنده جايزه مسابقه معماري هم مي شوند ، شايد نبايد به دنبال مفهوم و كانسپت مفهومي رفت شايد بايد خيلي رو با مردم بود اصلا هنر و معماري مگر براي مردم نيست پس همين چيزهايي را كه مردم كوچه و بازار دوست دارند برايشان بسازيم ديگر ، ما معماريم تعيين كننده زندگي مردم و آنچه كه مي بينند كه نيستيم ، آخر اين خانه ها كه مي سازند ، اين شهري كه با دستان خود ساخته اند چه عيبي دارد كه مي خواهيم تغييرش دهيم؟؟؟

آخر مگر اين فرنگي هاي خود باخته چيزي مي فهمند كه بخواهند ما چيزي بياموزند يا ما بخواهمي دنباله رو آنان باشيم ، نه آقا ، آنها توي كار خودشان مانده اند ، پس چرا ما از اونها تقليد كنيم و كانسپت كانسپت كنيم ، بذار كنار اين سوسول بازي ها رو !!!

تادائو آندو و امثال اون چه شرقي چه غربي رو چه به معماري اونا فقط كلي فلسفه و كلمه رو كنار هم مي ذارن و كلي حرف مي زنن آخرشم دو تا ديوار بتني مسازن كه معلوم نيست كي مي خوان كارو تكميلش كنن و خونه مردم بهشون تحويل بدن !!!

اصلا معماري كيلو چنده بابا بساز بره!!!

براي مشاهده طرحهاي برنده مسابقه ساعت و دفاع مقدس شهر اهواز به آدرس زير يه سري بزنين ؛

http://zibasaziahvaz.com/elame%20davari.pdf