خانه و طبیعت
معماری وخانه را میتوان مترادف دانست به خاطر اینکه از ابتدای ساختن بشر خانه می سازد و همچنان هم خانه سازی اش ادامه دارد.
رفتار امروز ما در قبال طبیعت بی توجهی به آن است ، ما به واسطه حضور تکنولوژی از طبیعت بهره گیری نمی کنیم . طبیعت را به عنوان یک چیز خوب و زیبا به محضر خود فرا می خوانیم در صورتیکه در گذشته  ما به محضر طبیعت می رفتیم.
به طبیعت به دو صورت می توان نگاه کرد : منابع زیستی ( بهره برداری برای بنا ) و تهدیدات زیستی ( از طریق ایجاد بنا در برابر آن سپر و حفاظ ایجاد می کنیم )
در معماری گذشته  اندازه های محیط را می بایست بشناسند تا از منابع بهره گیری کنند و با تهدیدات مبارزه کنند یا آنها را رام  و مهار کنند و مورد استفاده قرار دهند .
برای مثال خانه های میبد را در طول تاریخ مورد بررسی قرار می دهیم ؛
در دوره سلجوقی حیاط خانه برای مقابله با باد مزاحم کوچک است
در دوره ایلخانی ایوان رو به باد قد می کشد و اتاقها در اثر وزش باد خنک می شوند
در دوره صفوی بادگیر ایجاد می شود (به عنوان یک فناوری )
پس مشاهده می کنیم که باد مزاحم به یک منبع زیستی تبدیل می شود که برای آسایش انسان مورد بهره برداری قرار می گیرد.
به واسطه وجود فناوری ما امروز خود را مستغنی از اندازه کردن ( منابع و تهدیدات ) بنا با محیط می دانیم.معمار دیروز معماری را اندازه می کرده اندازه طبیعت و اندزاه زندگی .   " مهندس بهشتی "