تخریبهای بی امان جان معماری را گرفته است تخریبهایی که هر روز و هر روز از آنها خبری در گوشه و کنار می شنویم و گاه بدون هیچ سرو صدایی انجام می شوند تا مباد که کسی بویی ببرد.هر اثری از گذشته ما چه مربوط به یک نسل قبل و چه مربوط به صدها سال قبل از ارزش و اعتباری برخوردار است که به ما و نسلهای بعد از ما هویت می بخشد همه اینها به علاوه بسیاری چیزهای دیگر هستند که در کنار هم فرهنگ ما را می سازند...

بنایی که امروز زیر چوب تخریب تن کبود کرد و جز عکسی در آلبومی چیزی از آن نمانده است مقبره امامزاده عبدالله آمل است اثر بی بدیلی از معماری به نام فرح دیبا از خانواده معماران دیبا به گمانم اگر این بنای زیبا که در یاد کودکی های من بسیار جالب و با عظمت نقش بسته نام کس دیگری را به عنوان معمار یدک می کشید شاید این بلا سرش نمی آمد به هر حال خاطره جمعی عده زیادی را کشتند بی آنکه به ما که بازیگران آن خاطره بودیم توجه کنند.نمی دانم کدام از خدا بی خبری به بهانه استفاده از المانهای یهودی !!!!!!!! در این بنا دستور تخریب آن را داد تا از این طریق پول زیادی از اموال بیت المال و وقف را که می توانست در جایی که نیاز داشت صرف شود در جایی که نیاز نبود به دور بریزد.کاش کمی عاقل تر بودیم مگر نام یک نفر چه لطمه ای به ما می زند.

بنای امام زاده عبدالله آمل : معمار فرح دیبا

 

البته به عرض برسونم که بنای پایینی بقعه حضرت امامزاده ابراهیم در آمل می باشد