به هر وبلاگی که سرک می کشم می بینم که چراغش را مدتی است که خاموش کرده اند .
حس عجیبی دارم انگار همه معماران این ملک به خوابی عمیق فرو رفته اند و در خواب سنگین شان رویایی شیرین می بینند که چه شهرها و خانه ها و بناهای معمارانه ای می سازند . چه کسی می خواهد این رکود و رخوت را که در جانمان رخنه کرده از میان ببرد ، چه مان شده که نیاز به تلنگری داریم برای برخواستن از خواب ملس نیم روزی مان ، معماری مان به حالی افتاده که هر ننه قمری در آن جولان می دهد و کسی نیست جلویش را بگیرد ، دیروز شنیدم کسی را مهندس معمار می خوانند که از معماری فقط 3DMAX ر ا می شناسد و هیچ سواد معماری ندارد ، این جای تاسف فراوان دارد .
در این مدت با کسانی برخوردم که دانشجوی سالهای آخر معماری بودند و حتی نام یک معمار ایرانی و خارجی را نمی دانستند ، مفهوم ساده سقف کاذب را نمی دانستند ، یک مکعب ساده را با دست نمی توانستند بکشند ، نمی توانستند یک شکل ساده را تجسم کنند و حجم مجسم آنرا ترسیم کنند ، نمی دانستند معماری چیست و تنها خود را وابسته نرم افزار کرده بودند و ....
اشکال کار کجاست؟؟ سیستم آموزشی ، استاد ، دانشجو ، جامعه و کارفرمایان ، تعداد زیاد فارغ التحصیلان معماری ، ضعف قوانین نظام مهندسی ، شرایط روز و ... یا مجموعه ای از همه این عوامل این مشکل نیاز به یک همت جمعی دارد که حل شود . سعی می کنم به زودی در این باب مطلبی کوتاه بنگارم .
برای شروع شاید بد نباشد چراغ خانه های مجازی مان را روشن کنیم تا همه بدانند معمارها در این ملک می زیند ،البته برای روشن کردن چراغ مان نفت را از خانه همسایه کش نرویم ...
تا بعد در پناه حق
